Faldfolio

Dudek jaroj kun Samir

2009-10-26T15:13:00.007+01:00

Post morgaŭ, mi estos 48jara. Unuafoje de 20 jaroj, Samir ne ĉeestos. Antaŭ la konstato pri timiga maljuniĝo, li dirus kiel ĉiujare : vi estas bela, panjo. Mildas scii que oni belas en la rigardo de siaj infanoj.

Mi kredis ke datrevenoj estos nur la rememorigo de pasanta tempo. De nun ili ankaŭ rememorigos ke ni pasas, ke kelkaj definitive restas malantaŭ ni. La rivero forportas nin, sed Samir staras sur la bordo, pli kaj pli for malantaŭ ni, kaj niaj etenditaj manoj ne povos rekapti lin. Kaj ni forflosas senrimede.

Jam plurfoje mi devis adiaŭi, kiel multaj el ni. Ĉifoje, temas pri adiaŭo al promesplena homo, naskita el mia ventro, frukto de mia amo kaj miaj zorgoj. Funebri, signifas konscii, fronti la definitiva ŝanĝo pro tiu forŝiro, trovi sian lokon kun sia nova konturo en tiu nova realo. Esti patrino de sia idaro kun mankanta infano. De la komenco de aprilo mi senfine nombras miajn infanojn, ĉiam mankas unu.

Ni ĉiuj iel mortas ĉiufoje kiam ni iun perdas, ĉar ni subite jam signifas nenion plu por li. Poste la veto konsistas el akcepto ke sen fotoj, ni forgesos la vizaĝon, la rigardon, la sintenojn kaj la gestojn. Por ankoraŭ kelka tempo gracioplena ombro ŝvebas en la hejmo, aperas tra la pordo, skuas longajn harojn, klinas la kapon, ridetas kun iom da tenera ironio. Kaj foje adiaŭas per mangesto. De tiu aprila vespero li havas cent vizaĝojn, en la memoroj de tiuj, kiuj alvokas lin. Ĝis restos nur nomo sur eta tomboŝildo el nigra marmoro.

Ni vetu ke foresto ne senposedigos nin, sed male, ke ĝi sisteme nin kompletigos, pro sistema kaj ĉiutaga klopodo. Tiu akceptita, digestita morto fariĝu signo de lia ĉeesto, donaco kiun li sendis. Ni konsideru tiun vivon kiel plene plenumitan malgraŭ abortitaj projektoj kaj trompitaj esperoj. Ne bedaŭri ke ni foriru ĉivespere se devas okazi tiel, por ne distanciĝi de la realo, ne malfrui. Konsenti do fari el tiu konsento, agnosko ke tiu ŝtelita vivo estis en si mem donaco al kiu ni kapablas omaĝi.

Jen la lasta ampruvo kiun ni povas alporti al la nura homo, kiu ĝin ne povas ricevi : diri al li, ke eĉ nur pro la plenumiteco de lia vivo, ĉiu minuto kune pasigita iĝis trezora. Neniu kroma minuto povus aldoni perfektecon. Indas adiaŭi, kaj foriri senrevene por levi tiun doloron el la brusto. Necesas ami ankaŭ vivantojn, por nenion bedaŭri se iam ili antaŭiras nin en la morton. Fakte, por kapabli plene ami vivantojn, necesas unue akcepti niajn etecon kaj mortontecon, alidirite gardi nin for de mensogo.

Aprile en Kvinpetalo

2009-03-27T10:46:00.002+01:00

Neordinare internacia estas la aprila programo en Kvinpetalo, kun vizitoj de Hori Jasuo, Harald Schicke, kaj Song Ĝong Ok, kaj feliĉe mi ĉeestos ĉiufoje almenaŭ parte, pro kursgvidado kaj ĝenerala asembleo.
Mi ege malofte estas en kongresa etoso pro manko de monrimedoj, tial mi priĝuas la renkontiĝojn : krokodilado dum la manĝoj kaj la paŭzoj estos tute neebla, nu bone !

14a-18a :

Preparado al pedagogia fako de la kapableco kun Renée Triolle (kun ekzameno se estas kandidatoj)
Preparado al atesto pri Supera Lernado (eks tria grado) kun Marie-Hélène Desert (pri la libroj de la programo, kun ekzameno se estas kandidatoj)
Unuagrada kurso kun Serge Sire
Vizito de Hori Jasuo 16a-20a de aprilo. Hori Jasuo verkas ĉiujare tre ŝatatan libron "Raportoj el Japanio". Li estas komitatano de UEA, povos respondi pri la movado, kaj prelegos laŭ diversaj, surprizplenaj temoj. Ne maltrafu lian tre interesan viziton.

19a :

Ĝenerala Asembleo

20a-24a

Naturkuracado kun Harald Schicke, profesia kuracisto, el apud Hamburgo. Li de jaroj laboras pri naturkuracado. Li ankaŭ estas delonge ŝatata kongresano pro siaj prelegoj pri ekzemple fontakvo, kaj diversaj aliaj temoj pri kuracarto kaj sano.
Muziko kaj danco el Koreio kun Song Ĝong-Ok

27a-2a de majo :

Semajnfina renkontiĝo pri ekologia ĝardenumado, kun Bernard Lagrange, profesia ĝardenisto, kiu spertas pri diversaj aspektoj de praktika ekologio.

En ĉiu staĝo vi povas trapasi unua- kaj dua-gradajn ekzamenojn.
Ankaŭ fine de la staĝoj pri pedagogia fako kaj pri supera lernado, estas organizitaj koncernaj ekzamenoj. Vi rajtas enskribiĝi dum la staĝoj.
Ne hezitu peti pliajn informojn, kaj vizitu la paĝaron de Kvinpetalo : http://www.kvinpetalo.org

Esperanto-centro Kvinpetalo
15 rue du lavoir
86410 Bouresse
Francio

33 (0) 516 951 330

informoj@kvinpetalo .org

Alejandro Cossavella, kvazaŭ fiŝo en la maro

2008-12-11T10:57:00.005+01:00

Hieraŭ vespere muzikis Alejandro Cossavella en nia urbeto. Dudeko da homoj venis, preskaŭ nur esperantistoj el aliaj urboj (nia asocio havas nur 5 vere aktivajn membrojn)

Kia voĉo, Dio Mia ! Kia kapablo variigi la voĉon, fari ĝin velura, profunda, akra, soprana, basa, ironia, mola, dolĉa aŭ amara, laŭta aŭ flustra ! Kiel bone ludas gitaron, kantante. Kiel bone interpretas same kiel li havus tutan bandon, dum li sole muzikas ! En kiom da diversaj stiloj ! Kaj kiel profesie sed kvazaŭ nature instalas varmsentan etoson ĉirkaŭ si dum la koncerto !

Plej fidinda estis la takso de Pascal, kafejestro, kiu organizis ene de 5 jaroj, pli ol 250 koncertoj bonaj aŭ malbonaj, kaj tre kapablas kompari pro longa sperto pri diversstilaj muzikoj. Li ne kaŝis sian admiron, kaj mi fieris, ke ni proponis la koncerton en tiu loko, eĉ se la loka publiko ne ĉeestis, kvazaŭ la bona kvalito fluas ankaŭ sur nin. Plie ni ne parolis pri Esperanto, sed en Esperanto, kaj tio laŭ mia opinio restas la plej bona maniero atesti, ke tiu lingvo plene funkcias. Ne necesas varbado en tiaj okazoj.

Dum konversacio ĉimatene, mi diris al Alejandro, ke en la KD "strika tango", ne estas malplenaj silentoj. Kaj li klarigis ke en la kanto "silento 3", li fakte registris veran silenton, dum la muzikistoj staris silente antaŭ la mikrofonoj. Eĉ ne sciante tion, oni sentas la densecon de tiu silento.

Kaj mi tre bedaŭras, ke mi sciis tiom malmulte pri la cirkonstancoj de la verkado/komponado, redaktante recenzon por tiu disko, ĉar nun la recenzo mem aperas kaduka, preterpasa rilate la veran enhavon.

Dum hieraŭa intervjuo post la koncerto, mankis tempo (jam estis malfrue) por demandi pri tiom da aferoj. Mi ĉefe bedaŭras, ke ni ne povis muziki aŭ kanti kune. Sed ne eblus ĉar mi apenaŭ kapablas improvizi. Tio daŭrigas fakte la diskuton kun Ken , mem muzikisto, en komentoj de alia artikolo.

Kiel venas fameco al Trifolio...

2008-12-09T22:20:00.004+01:00

Dominique, Gloria, Jaso, Christine, Dede, Marie-Helene, Jacques, Serge (Augusto 2008, en Bergerac)

Memoraĵo el augusto : nia grupeto konsentis muziki por komerca foiro. Kiel kutime, senpage, por diskonigi nin en la regiono kaj trejniĝi iomete. Tiu foiro estis vera fiasko laŭ ekonomia vidpunkto, tial neniu ofendiĝis, ke la publiko ne vere densas. Deko da tre simpatiaj homoj staris antaŭ ni.
Sed vidu, ni havis bonŝancon : ĉar estis neceseja konstruaĵeto malantaŭ Dominiko la violonistino (maldekstre de la foto, fakte), homoj preterpasis nin, kaj haltis survoje al la necesejo. Aŭskultis dum minuto, kaj kiam estis loko por ili en la kajuto, ĝisfine iris sian vojon. Revene, ili denove malpli streĉiĝeme staris antaŭ ni, kaj restis iomete pli por aŭskulti. Verdire, ni sufiĉe multe ridis, kaj refoje ridas nun, pro rememorado.
Konklude : ĉiam estu proksime de necesejo por havi publikon. Jen kiel alvenas fameco foje !

P.R.E.F. unuafoje

2008-08-09T23:31:00.004+02:00

Preskaŭ tuj kiam mi revenis el Kvinpetalo, alvenis gastoj hejmen, t.e. familio de kvin homoj el Pollando. La tagon poste alvenis patro kaj filo el Flandrujo, kaj afabla knabino de pireneaj esperantistoj. Estis klare ke la komuna lingvo povas esti nur Esperanto, des pli ke por la flandra knabeto ĝi estas la nura familia lingvo.

Estas interese vidi, kiel miaj gefiloj reagis, post unu semajno en Kvinpetalo ankaŭ kun samaĝa "denaskulino". La knaboj, plej aĝaj, sufiĉe bone ludas sian rolon, iel provas paroli, eĉ se mankas vortoj. La etoso estas simpatia kaj senĝena.

Klara ĉiel provis eskapi unue, krokodilante kiel eble plej ofte, ŝajnigante ke ŝi ne havas vortprovizon. Sed ekde kiam mi forestas, ŝi retrovas vortojn, klopodas esprimi sin, kaj nun ludas en Esperanto. De tri tagoj dum la manĝo ni parolas preskaŭ nur en Esperanto. De tempo al tempo por vizitanto aŭ kunvojaĝanto kiu ne scipovas la lingvon, iu tradukas al nacia lingvo. Eble ŝi nun ekkomprenas, kial necesas ne krokodili.

Baldaŭ mi malŝaltos la komputilon kaj iros liten. Tri infanoj kuŝas sur apudaj litoj, kaj flustre rakontas ion unu al la aliaj. Unuafoje PREF (Privata Renkontiĝo de Esperantaj Familioj) okazis hejme, kaj ŝajnas al mi, ke ni ricevas grandan privilegion.

Muziko en Kvinpetalo

2008-08-04T01:58:00.002+02:00

Nun en Kvinpetalo ni muzikas la tutan tagon. La staĝo normale daŭras unu tutan semajnon, kaj finiĝas per koncerto en la urba festsalono. Ĉifoje post la koncerto mem, ni instruos kelkajn popolajn dancojn al la publiko. Okazigi eĉ etan balon, postulas iom da preparo, kaj do mi trejniĝas la tutan tagon, verŝajne neniam tiom muzikinte.
Tre agrabla afero estas la aĝo de la partoprenantoj : tuta grupo de adoleskantoj, miksitaj kun plenpreskuloj, kutimas renkontiĝi ĉi tie, ĉiujare. Ne malbone ...
Menciinde ankaŭ, ke infanoj havas sian lokon, kaj konsistigas aktivan grupeton.
Eble post kelkaj semajnoj fotoj estos videblaj sur la reto, ĉar ni antaŭvidas kompletan renovigon de la retpaĝaro, por disponigi multajn aferojn rilate la centron, la staĝoj, la libroservon, la asocion, ktp.

Sed nun ekzistas nur muziko : ĝis lundo vespere mi devas trejniĝi, trejniĝi, kaj trejniĝi. Balkana muziko en si mem konsistigas apartan mondon, sed se plie ni dancigu homojn ...

Katidoj reen al bredejo

2008-08-04T01:44:00.005+02:00

En antaŭa artikolo, mi rakontis kiel konato mia D., ekhavis du katidojn en sia apartamento. La afero en si mem estas tre bagatela, sed interese estis, ke unuan fojon, li verkis humuraĵon ne nur por si, sed ankaŭ por geamikoj, ĉefe pri tiuj katidoj. Kaj evidentiĝis, ke D. sentas sin feliĉa pro la ĉeesto de la katidoj en lia vivo.
Nu, intertempe D. redonis la katidojn al la bredisto. Li timas malsaniĝi pro ili, la vartado estis tro komplika en la ĉiutaga vivo, ktp. Plej strange kaj ŝoke estas, ke li unue tre enamiĝis al tiuj bestetoj, kaj poste povis forlasi ilin en malpura bredejo, kie ili retrovos kaĝon, kaj eble, ne vendite sufiĉe frue, estos mortigitaj post kelkaj tagoj.
Mi nun demandas min, ĉu li eltenas ideon pri feliĉo ... Homoj, kiuj konstruis sian vivon en sufiĉe senkolora etoso por ne suferi, tiel strukturinte sian memon, ne rekonas sin mem kiam ili permesas al si iom da ĝojo, kaj ne kapablas mastrumi tiun novan manieron vidi la vivon.

D. riveliĝas

2008-07-13T00:01:00.003+02:00

Kutime tiu mia amiko D. aspektas sufiĉe severe. Pli bone diri, deteniĝema, tre diskreta pri siaj intimaj sentoj. Morale konformiĝema, se vidite deekstere. Tre preciza en sia viv-organizado. Iam li estis katolika pastro. Edziĝis, kaj eksiĝis. Nun li loĝas sole, muzikas, kaj pro tio ni konatiĝis. Ni ambaŭ partoprenas en sama folklora grupo, havis la saman majstron pri tradicia muziko. Nuntempe ĉiuvendrede ni kune ludas Vivaldi-muzikon, li per bek-fluto, mi per bas-vjolo. La rezulto ne tre kontentigas nin, sed pliboniĝas ĉiufoje.

Okazis du aferoj preskaŭ samptempe. Unue, D. ekhavis komputilon kaj aliron al la interreto. Due, D. ekhavis du katidojn antaŭ tri semajnoj. Sufiĉe normala afero. Li fiere montris kiel li ricevis ilin : temas pri provaĵoj el bredejo, miksaĵo inter du rasoj. Iom fuŝitaj provaĵoj, se kredi la komentojn de la bredistino, kiu donacis ilin, ĉar ili ne estas vendeblaj laŭ rasaj kriterioj. Sed belegaj katikoj kun longaj haroj kaj nekutimaj koloroj. Do D. devis kuraci 4 malsanajn okulojn, nazkataron ambaŭflanke, kaj trovi nomojn por la bestetoj.

Kutime D. ne skribas rete. Aŭ nur malofte. Sed de unu semajno, alvenas mesaĝoj, kun aldonaĵo. En la aldonaĵo, teksto el tri paĝoj priskribas la ĉiutagajn aventurojn de Minalis kaj Metafor. Humurplena tono, fajnaj vortludoj en ĉiu frazo, atestas pri grandega klereco pri literaturo, historio, muziko, artoj ĝenerale. Ĝojo kaj trafa ironio fluas el la teksto. La plej mirinda afero pri tiu diskreta kaj foje fragila homo, estas la nekredebla energio en la ritmo de la teksto.

Ĉu D. ŝanĝiĝis ? Ĉu ni simple ne scipovis vidi tion, kion li bone kaŝas ?
Eble la katidoj vekis lin el ĉiutaga monotoneco. Ili eble provizis lin per preteksto por komunikiĝi alie. Kiam mi miris kaj diris : "Nu, D., ĉu vi malsaĝiĝis ? Feliĉe !", li respondis : "Tiajn tekstojn mi tre ofte verkas, vi simple neniam eksciis pri ili".
Ŝajnas al mi ke ambaŭ supozoj veras. Kredeble, samtempaj ebleco sendi mesaĝojn, kaj ekhavo de katidoj, tiel ebligis eksterigi ĝojon.

Folkloro kontraŭ tradicio

2008-07-10T14:04:00.005+02:00

Hodiaŭ mi devis verki artikolon por varbadi pri tradiciaj muzikoj en nia regiono. Skribinte tutan paĝon, mi komprenis ke ne eblas montri veran harmonion inter folkloro kaj "moderne traktata" tradicia muziko, ĉar harmonio ne ekzistas inter ili.

Mi bezonis longan tempon por kompreni ke "trad-muziko" kaj folkloro estas tre malsimilaj aferoj.

Folkloraj grupoj iom artefarite traktas sian patrimonion. Ili kolektas muzikojn, klopodas redoni ekzaktan bildon pri la deknaŭa jarcento, per kostumoj, ktp. Tio ne estas vivanta tradicio laŭ mi, sed ili tion kredas, kaj nu, tio estas ilia afero. Konscii pri tio forigas internajn konflikojn.

Tradiciaj bandoj por baloj, traktas la muzikon malsimile : ili trovas melodion kaj, respektante la melodion, transformas ĝin por doni pli riĉan stilon, foje komponas, aldonas diversajn harmoniojn, modernigas por la gusto de la publiko. Ili neniam metas folklorajn kostumojn. Sufiĉe ofte, ili ankaŭ lernis klasikan muzikon kaj havas kelkajn antaŭjuĝojn pri folkloro. Malestimon eĉ pro la supoze malriĉeca repertuaro. Dum por folkloristoj la tradiciuloj estas perfidantoj de la kultura patrimonio.

Kaj do tio signifas ke tradicio ne signifas la samon por ambaŭ tendencoj. En tiuj kondiĉoj, estas iom malfacile instrui al homoj el folkloraj grupoj se oni ne venas el tiu medio. Estas same malfacile lerni de folkloraj grupoj pro nescio de ties riĉeco. Ĝuste tion volas fari nia muziklernejo, en kiu mi estas kaj lernanto, kaj senpaga instruisto : instrui al ĉiuj, plibonigi la ĝeneralan nivelon, forigi antaŭjuĝojn kaj miksi la homojn. Uf, malfacila tasko ...

Detaloj montras ke ni estas ĉe krucvojo : kvar homoj el fokloraj grupoj venas por lerni tirharmonikon aŭ vjelon. Denove mi revas pri malfermitaj pordoj ...

Refoje felibreĵado

2008-07-08T13:54:00.009+02:00

Felibreĵado (Félibréee en la franca) estas kutime popola okcitana festo, okazanta surstrate kun miloj da spektantoj. Pri tio mi jam skribis ion en ĉi blogo. Ĉiujare ĝi okazas en malsama urbeto, kies loĝantaro preparas milojn da paperaj aŭ plastaj floroj por ornami la stratojn. Marŝas folkloraj grupoj surstrate, kun malnovaj kostumoj el la deknaŭa jarcento.

Iom post iom ĝi fariĝis giganta foiro kie vendistoj profitas la okazon. Kiam ĝi okazis en mia urbo, oni akceptis 20 000 vizitantojn. Tiam mi miregis pro la nombro. Ĉijare ĝi eĉ ne estis surstrate, sed en ekspozicia parko, kaj do aspektis kiel komerca bazaro, kun budetoj sur herbejoj. La etoso estis iom seniluzia, post decido de la senatoraro, ne rekoni la regionajn lingvojn kiel patrimonion de la lando, kaj "lingvojn de la nacio".

Ĉijare mi partoprenis en neniu folklora grupo, kaj neniel devis zorgi pri kostumo. Anstataŭe mi devis prepari vjelan koncerton.

11 vjeloj sur scenejo estas ambicia projekto, ĉar kun la oreloj ĝuste super brua instrumento, estas malfacile aŭdi unu la aliajn, kaj tial ludi laŭ sama takto. Aldonu ke ni ne sufiĉe trejniĝis kune. Feliĉe mi unue surdiskigis la muzikon kaj tiel povis trejniĝi sole.

Ankaŭ la programo estis ambicia por tiom da vjeloj. Laŭgrade ni vidis "la ĉefon" Olivje (Olivier) streĉiĝi dum la koncerto : kelkaj el ni ne sukcesas vere sekvi, kaj poiome pli kaj pli akcelas la muzikon. Fine de la koncerto li vere koleris, kvankam ni scias ke la publiko ne ĉiam konsciis pri la eraroj.

Fakte problemo venas de la diversaj muzikkulturoj : duono de la grupo ne legas skribitan muzikon, kaj do lernas perorele. La alia duono legas la muzikon, sed tial, ne vere asimilas ĝin, kaj timas ludi parkere.

Antaŭ kelkaj jaroj mi tute ne kapablis ludi sen papero antaŭ la okuloj, eĉ se nur por kvietigi min. Nun ĉiufoje kiam mi havas okazon ludi perorele, mi ne hezitas.

Tial kiam oni anoncis vespere, ke alia grupo en kiu mi foje partoprenas, muzikos por la vespera balo, mi iris surscenejen, sen scii la programon : tie oni multon lernas. Timiga afero estas la mikrofono. Se io ne glatas, ĉiuj aŭdos. Ĝenerale temas pri konataj danc-temoj, kiujn mi iom post iom lernas parkeri "fingre", ĝuste en tiaj situacioj. Sinsekvis du malsamaj grupoj, kaj mi restis sur la scenejo ĝis la fino, ludante foje nekonatajn aferojn.

Nu, jen, la morgaŭon mi sentis kompletan elĉerpiĝon, kaj dormis la tutan matenon ...

Libereco por kiu

2008-07-05T16:01:00.004+02:00

Hieraŭ la franca prezidento laŭte fieris pro sia agado por liberigi Ingrid Betancourt. La vortoj estis iom mirigaj : "nenie en la mondo ni devas toleri malliberigon de ostaĝoj, ĉiu havas lokon en nia lando, ni estas lando de libero kaj akcepto."

En la ĵurnalo Liberation hodiaŭ, mi refoje legis unu el la multnombraj artikoloj pri forpelotaj eksterlandanoj. Resumo : malliberigitaj infanoj de senrajtigitaj eksterlandoj, ne rajtas lerni, nek ludi ekstere. Sub okulo de filmilo ili pasigas la tutan tempon kune la tuta familio en kelkmetra ĉelo. Ĝenerale ili atendas kun angoro, la momenton kiam oni sendos ilin al nekonata lando, kie ofte la gepatroj estos malliberigitaj pro politikaj kaŭzoj. En la plej bona kazo, ili vivos en mizero, post longdaŭra sufero en Franco por adaptiĝi kaj trovi pli bonajn kondiĉojn.
Jen do la desegnaĵo de 4jara Beslan, malliberigita kun la gepatroj. Fakte la nuraj amuziloj aŭ/kaj lerniloj estas papero kaj krajonoj.

La ĵurnalisto analizas la bildon : 2 infanoj kun gepatroj estas en kaĝo, dum brilas la suno ekstere. Koloroj nur ekster la kaĝo. Sube verda bendo. Rimarku la kameraon en la supra dekstra angulo.

Pentatomo

2008-07-05T15:46:00.002+02:00

Graphosoma lineatum ssp. lineatum Linné

Jen pentatomo, kiun oni trovas nur sur umbelacoj. Fakte hejme ni kutime nomas ĝin cimo, sed mi ne scias ĉu tiu nomo vere taŭgas por ĝi. La koloroj indikas ke ĝi estas venena por eventualaj atakantoj.

Ĝi estas signo ke en nia ĝardeno postrestas grajniĝanta petroselo, do ke ni ne estas tre ordigemaj ...

Varbiloj por Kvinpetalo

2008-06-29T23:51:00.003+02:00

Cele al varbado por Kvinpetalo, mi provas krei facilajn aldonaĵojn por blogoj kaj retpaĝoj.

Jen unu por paĝo-subaĵoj en la paĝo de la lego-klubo : provizore, mi metis ĝin supre nur por montri. Poste ĝi estos sube de la paĝo.

Jen alia por vertikalaj paĝo-kolumnoj, ekzemple en blogoj, ĉe la dekstra flanko de mia blogo faldfolio

Ili estas plibonigendaj, sed eble jam uzeblaj por aliaj paĝaroj kaj blogoj, kaj mi eble povus krei aliajn pli ellaboritajn. Se vi volas helpi Kvinpetalon kaj diskonigi ĝin, ne hezitu proponi ideojn, kaj uzi ilin.

Libera aŭ ne, kaj kiel

2008-03-05T10:45:00.006+01:00

Alvenis plupensigaj reagoj al niaj interŝanĝoj pri perfortaj bildoj en e-planedo, eĉ se la ĉi rilata artikolo intertempe malaperis el e-planedo.

Se mi uzos similajn bildojn, ni neniam finos la argumentadon per perfortaj rimedoj, ĉar ĉiu flanko havos hororaĵojn por montri¹. Se ni akceptu ke ĉio montrendas en la reto, tiam ni lasu infanojn spekti murdojn kaj pornografion senlime, kaj ni vidos la rezulton.

Komplete malĝustas argumentoj laŭ kiuj, « ĉar ĉiuj faras tion, ni alkutimiĝu kaj faru same », aŭ « konformiĝu al la realeco ». Tio similas al « rigardu en la spegulo kiel malbela vi estas » : nur anstataŭigu « kiel malbela » per « kia revulo ».

Beĉjo proponis forigi sian blogon, ni danku pro la delikateco de tia motivo. Sed laŭ mi li malpravis en sia konkludo, kaj mi plej dankas pro la decido lasi ĝin en e-planedo². La plej granda diferenco por mi inter montrindaj aŭ ne montrindaj bildoj estas, ĉu homoj estas utiligitaj, aŭ ĉu ili libere agadas.

Kiel multaj, mi opinias, ke ĉiu rajtas enmeti ĉion ajn en sian blogon³. Estus stulte riproĉi al iu la enhavon de lia blogo, dum oni rajtas ignori ĝin.

En la kazo de e-planedo, estas alia dimensio. E-planedo estas komunejo disponigita de bonvolulo. Homa maldignigo volonte montrata, estas laŭ mi ne dezirinda. Ŝajnas ke bona solvo estis trovita : aperigi en sia blogo, ne en la blogaro⁴.

Kaj fine, estas strange konsideri insulto (eĉ milda), la vorton « idealulo » : kiel definitiva pesimisto, mi opinias ke idealismo estas devo, kio ajn estu la sekvo.

1Estas interese legi en la komentoj de la artikolo ankoraŭ legebla en la blogo de Luis, kiel oni povus senfine debati pri la politikaj implicoj de la nuraj faktoj, prilumataj de pliaj ŝajne alinaciaj informoj.

2 Sendepende de tio, ke mi tre ŝatas lian blogon.

Prefere spekti nudajn korpojn, ol reklamon por veturilo en kiu oni ne scias, kio ekzakte vendatas : ĉu la seksa simbolo, ĉu la aŭto. Sed kial konsideri maldecaj, nudajn korpojn, deziron kaj amoron ?

Male pornografio montras humiligitajn homojn, katenas kaj la montraton, kaj la vidanton en la sama sklava merkato kie temas unue pri mono kaj povo. Kompreneble la rimedoj uzataj por devigi homojn en filmoj ne videblas sur la bildoj, sed kiu volas scii, povas facile informiĝi pri tia perforto, inklude de fizikaj kaj psiĥaj sekvoj.

3 Eblas ankaŭ averti pri porplenkreskula enhavo. Poste, ĉu tiu enhavo estas permesata aŭ ne de la bloga regularo, tio estas afero de la blog-provizanto (blogspot, livejournal, ipernity, ktp). Kontraŭleĝa montrado koncernas ankaŭ persone la leganton, li elektu kiu estas lia rajto-devo tiurilate (Mi memoras pri neantaŭvidita foto de devigata infano en anonima mesaĝo). Pro tio mi malhelpu liberan aliron de la dekjara filino al la interreto, same kiel mi malhelpus ŝin promeni sole en granda urbo nokte.

4 Teknika problemo : kiel aranĝi ke nur unu artikolo ne aperu el inter aliaj ? En Livejournal estas ebleco aperigi aŭ ne artikolon en publikejo, sed mi ne scias kiel aŭtomatigi averton de la aŭtoro al la roboto de la blogaro, por ne cenzuri la tutan blogon, kaj ne devigi la blogestron de e-planedo, sidi la tutan tagon antaŭ la ekrano.

Perforto en e-planedo

2008-03-02T20:31:00.005+01:00

Kiam Fajrovulpo malfermiĝas por aliri la interreton, mia afiŝpaĝo estas E-planedo. Tial ĉiutage mi legas artikolojn de esperantistoj.

Sed ĉivespere sur mia ekrano, mi vidas kadavron.

IU DEVIGAS nin spekti, kiel oni mortigis homon sen proceso. Ĉu li kulpas aŭ ne, tio estas alia temo. Estas tute same, kiel aperis filmoj sur la interreto, en kiuj preĝantoj tranĉas gorĝon de kontraŭuloj. Eĉ en tiu kazo, vidis tion nur tiuj, kiuj tion serĉis. Ĉu ni samniveliĝu ? Tiukaze la aŭtoro bonvolu konscii, ke li ne petis permeson asocii nin kun sia maniero festi morton.

Mi jam vidis kadavrojn, purigis mortintajn korpojn. Mi ne impresiĝis pro tio, nur malĝojis.
Komprenu : ne temas pri la vido de mortinto. Temas pri principo. Pro decemo, multaj ne eltenus bildon de amorantoj sur E-planedo, sed la aŭtoro volonte aperigis foton de maldigne montrata kadavro, kaj devigas nin asociiĝi kun li.

Mi esperas, ke multaj energie protestos por peti, same kiel mi nun faras, forigon de tiu foto.

Aldoann

2008-02-10T22:40:00.000+01:00

Alain, Anne kaj Dominique muzikas kune de kvin jaroj. Mi aliĝis hieraŭ por trejniĝado. Antaŭ ni staris la fama kastelo Monbazillac, estis strange muziki antaŭ ĝi, sur herbejo, parton de la posttagmezo. Vere bela posttagmezo, kun preskaŭ varma februara suno. Sed mi ne scias ĉu mi pretos por tiom da muzikoj antaŭ marto ... Nun kuŝas sufiĉe da laboro sur la pupitro, por ĉion parkeri.
Hodiaŭ estis alia repertuaro, ankaŭ de tradicia muziko, en alia kunteksto : malferma scenejo en vilaĝo Fauillet (pr. Foje). Tie ni lernas la muzikon de aliaj, rekte sur la scenejo. Granda streĉiĝo. Mikrofonoj, laŭtigiloj, publiko. Tie mi ĉion registris en aparato, por lerni hejme denove.
Ĉu ne tro ?

La Ursitoroj

2008-01-20T01:26:00.000+01:00

Dum ŝia vizito fine de decembro, Nuka Maksimof informiĝis pri Esperanto. Tio ne estis ĉeftemo de niaj konversacioj, ĉar ŝi estis laca, kaj havis ion alian por fari. Ĝenerale mi informas la vizitantojn, ankaŭ ĉar Esperanto estas grava parto de mia vivo jam de kelkaj jaroj. Sed ĉar mi scias ke ni facile iĝas tedaj, mi provas ne varbadi, nur rakontas tion, kion ni vivas.

Tial mi ne atendis reagon de ŝi, en mesaĝo post du tagoj : ŝi proponis, ke oni traduku la unuan libron de ŝia patro, al Esperanto. Kvankam mi scias, ke mi ne havas sufiĉe internacian praktikon de la lingvo, ne necesis pripensi longe. La unua argumento estis, ke por unua vera traduko, « La Ursitoroj » tre plaĉis al mi. La dua estas, ke ĝis nun la cigana kulturo forestas el la esperanta literaturo. De jarcentoj ĝis nun, la historio de la ciganoj estas drama, foje tragedia, kaj kolektive kaj individue, kaj tion ĝenerale ne volas scii la homoj. Ilian kulturon oni ial ne volas ekkoni, kaj la informfontoj estas malmultaj, kvankam troveblaj. Traduki estos maniero por mi alproksimiĝi al popolo, kiun mi ofte najbaras, sed ne vere konas.

« La Ursitoroj » ŝajnas al mi tre simila al antikva tragedio, kaj redonas legendon, kiun li aŭdis dum la infanaĝo. Ĝi do apartenas al la kultura cigana patrimonio, kun tamen apartaĵoj rilatantaj kun la propraj stilo kaj aranĝoj de Mateo Maksimof. La lingvo estas preskaŭ parola, kun mallongaj frazoj : Mateo Maksimof skribas iom kvazaŭ li rakontus vespere antaŭ kameno.

Por organizi la laboron, mi starigis novan blogon : oni neniam certas ke morgaŭ la komputilo funkcios, kaj oni ne povas registri sisteme ĉiujn korektojn kaj evoluojn de la laboro. Tio ankaŭ ebligas ke homoj povas reagi, komenti, skribi rekte al aparta adreso. Ĉefa danĝero en tiu traduko estos la francismoj, kaj malfacileco por mi, disiĝi de la originala teksto. Kompreneble pri eldono ne temas nun : dependas, ĉu homoj opinios la tradukon sufiĉe bona. Povas esti, ke ĝi estos tute malkongrua kaj nekonvena. Tial mi ŝatus ke ĉefe nefrancoj legu ĝin kaj donu sian opinion. Mi ne sekvos ĉies konsilojn, ĉar iuj estos kontraŭaj unu al la aliaj, kaj kelkajn aferojn mi jam firme decidis. Sed mi zorge pripensos ĉion, kaj antaŭdankas al ĉiuj partoprenantoj.

Aparta novjaro en esperantista etoso

2008-01-02T00:36:00.001+01:00

Unuafoje mi pasigis la novjaron en Kvinpetalo. La unua motivo estis, ke ni aktualigu la stokon de la libroservo, kaj enkomputiligu la diversajn bibliotekojn de la centro.

Sed amikaro estas tre agrabla kuraĝigo, kaj la etoso dum la festomanĝo estigis anstataŭeblan momenton. Apartan impreson foje provizas Serĝo per klarineto aŭ saksofono laŭ la humoro. Ĵaza akcepto surstrata antaŭ la domo, estas nekutima afero, ĝua kaj ĝojiga.

Do pri libroj, en decembro alvenis pakaĵoj kun dekoj da libroj por la libroservo. Temas precipe pri tute novaj libroj, kiuj aperis maksimume antaŭ du jaroj. Tio preskaŭ devigas min aĉeti ilin por legi kaj recenzi eĉ mallonge, ĉar ne eblas honeste konsili aĉetadon, sen havi precizan ideon pri la stilo kaj lingvo, kaj por pluraj ne jam estas recenzo sur la reto. Do denove malpleniĝos mia monujo, kaj stakiĝos hejme tuta libraro, kiun verŝajne mi ne havos tempon legi entute.

Pri enkomputiligo de la biblioteko, tio estas giganta laboro, pri kies amplekso mi ne vere konsciis ĝis nun. La centro pretendas (tute prave) iĝi internacia dokumentcentro, kiu ebligos al ĉiu esperantisto, veni por prilabori tezon, historian aŭ historian laboron surloke. Ne jam eblas ekzakte scii kiom da libroj ni havas. Ni laboras duope en pluraj teamoj. Jaso, Bernardo, Ani, Vito kaj mi, laŭvice aŭ kune laŭ la ebloj. Jam la trian tagon ni laboras. La datenbazoj devos havi komunan referencaron, ke eblu serĉi kion ajn, sed laŭ kriterioj facile uzeblaj por "diversspecaj" esperantistoj, laŭ ties interesoj. Kaj ververe estas trezoroj en tiuj bibliotekoj : maloftaj verkoj originale en Esperanto, valoraj informoj pri la movado, historiaj dokumentoj, tradukaĵoj kompareblaj, ktp. Ekzemple Waringhien lasis librojn kun propraj notoj. Restas spuroj pri lingvaj debatoj kaj kirliĝoj en la movado.

Ĝis nun tiu trezoro ne estis vere uzebla por kiu ne konas la apartan organizon de la bibliotekoj. Ni vetu ke post kelkaj tempoj, ĉio estos alirebla plej facile, kaj surloke, kaj per la reto.

Nu, restas multo por fari dum pluraj monatoj, kaj estus pli saĝe nun ekdormi, sciante ke restas nur kelkaj horoj antaŭ la foriro hejmen.

Elkore

2008-01-01T01:07:00.000+01:00

Elkorajn bondezirojn al ĉiuj okaze de la nova jaro : sanon, sukceson en viaj planoj, foje kuraĝon, bonhumoron, amon, amikecon ... kaj animpacon.

Nouka kaj Mateo Maximoff

2007-12-26T23:16:00.000+01:00

Ĵaŭde gastis Nouka Maksimof, filino de cigana verkisto, rakontistino. Fakte ni iom varbadis, kaj la rakontojn petis lernejo. Fakte jam delonge mi volis iel agadi por pli bona interkompreniĝo en nia regiono kun tiu aparta kaj riĉega kulturo. Thierry ne tute hazarde trovis kelkajn librojn de Mateo Maksimof el Ebay.

Mateo Maksimof ekverkis en 1938, kiam li estis senliberigita pro drama afero en la ĉirkaŭaĵo. Kompreneble la polico arestis la tutan junularon ciganan. Dum trimonata mallibereco, li renkontis advokaton, kiu vidante kiel bele li skribas, instigis lin verki. Tiel naskiĝis la unua romano « Les Ursitory », dramo verkita kiel antikva tragedio. La stilo estas tre simpla, kvazaŭ de parola konversacio, sed kun klasikaj esprimoj. La libron oni eldonis nur post la dua mondmilito. Tuj venis granda sukceso, kun tre favoraj opinioj de famaj verkistoj, kaj ĝenerala bonakcepto de la publiko. Poste estis pli malfacile : ciganoj eksmodiĝis en la pariza medio. La mizera vivo daŭris, kaj li eldonis per siaj propraj elspezoj. Deko da romanoj tamen eldoniĝis iom post iom. Li baldaŭ fariĝis heroldo de la cigana popolo en diversaj medioj, varbadis por konatigi la ciganan kulturon, kaj aktivis por la ciganaj rajtoj. Tiel la romanoj ankaŭ rakontas pri la maniero kiel oni traktis ciganojn de jarcentoj en Eŭropo. Kiel ekzemple foje, nobeloj anstataŭigis la ĉasotan beston per cigano por la plezuro postkuri homon. Mateo Maximoff estas la unua cigana verkisto en Eŭropo, laŭdire.

Nouka Maksimof, filino de la verkisto, unue oficistino, ŝanĝis sian metion antaŭ kelkaj jaroj. Nun ŝi rakontas legendojn kaj tradiciojn, profesie. Ŝi ankaŭ vendas librojn de la patro. Ni eksciis, ke ŝi volonte venos se oni tion petas.

Intertempe, en oktobro, okazis io en nia vilaĝo. Du ciganoj murdis du aliajn, antaŭ la lernejo. Tute hazarde ĉeestis deko de sepjaraj infanoj. Tiuj homoj venis kun metalaj manfrapiloj, kaj simple detruis la kapon de la du junaj viroj. Unu mortis post kelkaj minutoj, la dua post kelkaj tagoj. La sceno estis nepriskribeble ŝoka, la mortonto kuŝis kun sanga vizaĝo antaŭ la infanoj. Psikologo venis poste por helpi la infanojn, sed ŝajnas al mi ke malpli videbla vundo okazis ankaŭ, kolektiva, profunda : kion travivos nun la ciganoj en la lernejo, pro komuna malamo al « perfortema » popolo ? Menciindas ke mia filino Klara, kiu tamen kutimas renkonti tre diversajn homojn hejme, tiam prononcis tiujn vortojn, je mia granda surprizo : « ciganoj estas nature perfortemaj ».

Ĝuste en tiu kunteksto, mi provis proponi rakontistinon al nia loka lernejo, al la urbeta biblioteko, ktp. Ŝajnis al mi ke la decidontoj sufiĉe bone antaŭvidis, kiel tio povus utile plibonigi la ĝeneralan bildon pri la cigana kulturo. Sed nur unu lernejo mendis la rakontojn. Kaj do, pasintsemajne venis Nouka, por tri seancoj en diversaj klasoj. Ni tion atendis senpacience : Thierry jam de pluraj semajnoj eklegis la librojn de ŝia patro, ni ordigis la domon, mi bakis kukojn. Alvenis malalta, eble kvindekkvinjara, spontana kaj gaja virino, kiu rapide ciumis nin kaj rekte diris sian opinion.

Ĵaŭde matene, en la du unuaj klasoj kun infanetoj, ŝi rakontis legendojn pri bestoj, grave rolantaj en la ordinara vivo de malnovaj ciganoj : kial erinacoj ekhavis pikilojn, ekzemple. Thierry, kiu intence feriis por ĉeesti la seancojn, havis brilantajn okulojn en la fono de la klasĉambro.

Posttagmeze, venis pli signifa momento : antaŭ klaso de 10jaraĝuloj, ŝi ekrakontis pri cigana identeco. Kiel Tikla trompis la diablon, aŭ kiel oni povas elturniĝi eĉ en granda mizero. Kiel terkultivisto trompis tri junajn ciganojn, aŭ kiel cigano ne ĉiam estas la plej ruza. Kiel Dio bakis la unuan ciganon, sian preferatan homon, je ĝusta koloro. Kiel malpureco kaj mallaboremo naskis pulojn en la ruldomo, aŭ kial oni konstante purigu sian domon.

En la ĉambro estis almenaŭ tri ciganaj infanoj. Unue ili ne vere reagis : malfido regis. Ĉu ŝi estas falsa cigano, ĉu ŝi venis por humiligi ilin, ĉu ŝi malkovros sekretojn de la cigana kulturo ? (Ŝi poste klarigis ke tre ofte ciganoj forestas kiam ŝi rakontas en lernejo : kelkaj subite malsanas tiun tagon). Kutime en lernejo, ciganeco estas honta spuro, kiun homoj provas forviŝi de si, se la gepatroj ne konstante transdonis elementojn de fiereco : malfacile rezisti kontraŭ insultoj kiuj koncernas onian propran esencon. (Mi aparte konas virinon, kiu provis ŝanĝi sian nomon dum jaroj. Fakte mi neniam ekkonis ŝian veran nomon, ĉar ŝi zorge ĝin kaŝas)

Mi sidis ĉe flanko de la ĉambro, kaj foje rigardis la infanojn. Estis nekredeble, kiel ĉiuj estis atentemaj. Unuafoje cigana mondo malfermis sin antaŭ ili. Venis momento, kiam Nouka prononcis kelkajn vortojn en la « rromana». La infanoj tuj rigardis unu al la alia, kun rideto. Ripetiĝis la sceno plurfoje. Post la rakontoj, ŝi demandis : kiu ĉi tie estas cigano ? Kvar manoj leviĝis. Tiuj infanoj unuafoje fieris pro tio. Poste dum senformala konversacio kun ŝi, mi rimarkis ke geknaboj parolas pri hejmaj vortoj : kiel vi diras tion hejme ? Ĉu ankaŭ vi diras tiel ? Ili ĝojis, kaj estis klare, ke unuafoje ili interŝanĝas sciojn pri siaj propraj lingvo kaj kulturo. Apud mi, alia knabineto mallaŭte provis altiri ilian atenton, por silentigi ilin. Verŝajne ŝi opiniis « maldeca», tiun manieron malkaŝi la hejman, sekretan lingvon, antaŭ «gadĵe», neciganoj. Sed la aliaj ignoris ŝin, ĝoje interparolis, kaj montris fierecon pri sia ciganeco.

Jen kiel Nouka siavice agadas por pli granda toleremo kaj akceptemo. Ŝajnas, ke ŝia maniero aparte efikas. Tujan rezulton ŝi evidente neniam povas konstati, sed ĉu gravas ?

Mateo Maksimof verkis en la franca kaj la rromana, sed oni povas trovi liajn librojn en diversaj lingvoj. Relative facile oni trovas retpaĝojn pri li por informiĝi, se oni serĉas per du skribmanieroj Maksimoff kaj Maximoff. Mi aparte ŝatis lian stilon, miksaĵon inter literatura verkmaniero, kaj parola rakonto. Fakte kiam vi malfermas la libron, ne eblas lasi ĝin, ĝis la fino.

Ad Libitum

2007-12-12T00:25:00.001+01:00

Noel (klaveceno), Reĵis (kontrabaso), Marielen (vjolo), Paul (flutoj), Anne-Marie (flutoj), Marie-The (flutoj), Ann Biŝop (flutoj, mastrumas la grupon)

Jen kiel pasis dimanĉa koncerto de Ad Libitum : inter partoj de La Mesio de Haendel far sufiĉe granda ĥoruso, 10 minutoj da nia muziko post unusemajna atendo kaj kreskanta angoro.
Ĉiutage mi laboris, per KDo kiun mi faris el la antaŭa trejnadseanco. Ludante kun kaj per la KDo, oni akiras senton de bona kono, almenaŭ orele. Iel tio iom trankviligas, kvankam ĝi ne forigas la klaran konscion, ke oni teknike ne pretas. Kaj verdire, se ne estus koncertoj foje, mi ne devigus min al trejnado. Jen progresiga ekzerco.

Ĉiam mirigas min, ke la publiko laŭdire ne aŭdas la misaĵojn. Aŭ ĉu la homoj estas nur ĝentilaj ? Kredeble estas io alia : ni simple tre facile toleras tion, kio sonas ne orelŝire. La kelkajn erarojn sufiĉe kongruajn kun la cetero, ni akceptas kiel muzikon, eĉ kiam ni jam konas la muzikon. Tio estas kuraĝiga konstato : tio signifas, ke finfine gravas ne la detalo, sed harmonia tuto, kaj ĉu tio respektas la esencan signifon de la verko.

Ĉivespere mi donis lecionon al knabineto Ludivino pri tirharmoniko. Onklo ŝia, amiko mia, kuŝas nun en malsanulejo. Li mortontas pro kancero. Ŝi jam parolis pri li pasintece, dirante : li tiel ornamis tonojn. Mi respondis : espereble li revenos por montri al ni, kiel fari la samon. Kaj do ni ludis kuraĝige al li, sed plej verŝajne ...
Nu, ni respektu la esencan signifon de la verko : ligi homojn per komunaj sentoj, kaj ĝis la fino.

Kun sakŝalmo

2007-12-02T21:52:00.000+01:00

En antaŭa artikolo mi diris kiel evidentas ke lerni muzikon kaj kunmuziki estas kiel mempleniga trezorujo, kiu neniam elĉerpiĝas, sed ampleksiĝas laŭ ofteco de la disdonado, laŭlonge de la vivo. Tio ne estas naiva bildo por anĝeloj, sed reala sperto. Hieraŭ la vjelinstruisto montris al mi apartan ornamaĵon sur simpla melodio. Ni kunludis dum momento, kaj subite venis al li novan ideon : li stariĝis, kaj revenis kun sakŝalmo el limoĝio, bela sakŝalmo kun ostaj ornamaĵoj, kaj sufiĉe milda sono. Li ekblovis, kaj ni denove kunludis. Mi sentis min privilegiita. Poste mi dankis pro la surprizo (mi ne aŭdacis diri "donaco"), kaj li respondis, ke li unuafoje ludas sakŝalmon kun vjelo. Tiel ŝajnas al mi, ke ni donacis ion unu al la alia.

Tio heligis la tutan tagon, kaj kuracis etan vundon, kiun mi trenas malantaŭ mi de kelkaj semajnoj : en alia muzikgrupo en kiu mi partoprenas, pli kaj pli sentiĝas etoso iom konfuza kaj malfeliĉiga. En tiu grupo ĉiuj provas trudi sian opinion pri muziko, kaj tute fajfas pri komencantoj. Ĉiuvendrede, kelkaj homoj proponas ludi ĝuste tion, kio plaĉas al ili, kaj pretendemuloj nun revas fariĝi muzikbando por koncertoj, dum ni kolektive ne havas la nivelon ! Komencantoj povas rezigni, ne gravas. Tiel nur la duono de la grupo povas vere partopreni. Fortaj homoj trudas sin, kaj la celo de la laborgrupo (lerni muzikon kune) ne plu vidiĝas en nia muziko. Ili abomenas ĉefojn, sed deziras mem fariĝi ĉefojn, dum ili ne zorgas pri la sorto de la grupo, sed pri sia propra sukceso.

Mempleniga trezorujo

2007-12-02T01:26:00.000+01:00

Hodiaŭ subite venis komparo por klarigi al mia dekjara filino, kiel gravas lerni muzikon :
same kiel en ŝparmonujo, vi amasigas ĉion, kion vi lernis. Ĉiujn melodiojn, ritmojn, teknikojn, tradiciajn kunhavaĵojn.

Kompreneble, se vi komencis praktiki muzikon aŭ kantadon sufiĉe frue, la enhavo estas multe pli riĉa kaj varia. Tio, kion vi lernis juna, tion vi neniam forgesos, kaj tio akompanas vin vivodaŭre.

La granda diferenco estas jena : monujo malpleniĝas. Hodiaŭ plena, morgaŭ malplena.

Sed same kiel amo, muziko povas esti donaco, kiu neniam elĉerpiĝas malgraŭ la tempo. Male, ju pli vi kune muzikas kun geamikoj, des pli via havaĵo ampleksiĝas. Kiuj ajn estu malfacilaĵoj en la vivo, ĉiam estas helpa melodio, kiun oni iam disdividas kun iu alia. Ju pli vi donas, des pli vi ricevas kaj povas doni denove.

Finfine persimonoj

2007-11-24T00:45:00.001+01:00

Laŭ amiko Ljo, persimonarbo estas simbolo de pacienco en japanio.

Kiam mi aĉetis la arbojn, mi ne volis kredi ke oni atendu tiom longe. Fakte 10 jarojn, en nia kazo.

Jen kiel similis persimonoj en la ĝardeno antaŭ nur kelkaj semajnoj : verdflavaj, malmolaj, kaŝitaj inter ruĝiĝantaj verdflavaj folioj.

Kaj nun post la frosto, brila, mola, krema kaj oranĝkolora frukto, ornamanta la arbon kiel por festo.

Menciindas, ke unu el tiuj arboj restis dum unu tuta jaro, tute sen folioj. Pro prigremo kaj kun iom da espero, mi pensis : nu, ni lasu ĝin ĝis la venonta printempo, kaze de miraklo. Kaj efektive la postan jaron, ekkreskis folioj denove. Tiam ĝi daŭre malsanis kaj similis kiel mortonto, sed nun estus malfacile distingi, kiu el tiuj arboj, estis malsana. Ĉijare do, estis entute 14 fruktoj. Kaj kredu min, eĉ ne unu perdiĝis.

12 vjeloj kune por unua koncerto

2007-11-21T23:04:00.001+01:00

"Les Chanterelles de Gouts-Rossignol", folklora grupo el Perigordo, festis sian 25an datrevenon pasintan semajnfinon. Okazis ekspozicio pri tradiciaj baloj, kurso pri dancoj, vespera balo, koncerto, festeno kun partopreno de eksterlandaj grupoj, ktp.

Plej impresas la bone sentebla devosento. Ĉiuj konas unu la aliajn jam delonge, kaj bonvole servas en ĉiuj aferoj de la grupo kun granda solidareco, eĉ se okazas malglataĵoj kaj foje konfliktoj, kiel en ĉiuj grupoj.

Pluraj membroj de la muzikgrupo estas el la sama familio, aŭ el familioj kiuj amike rilatas inter si, kaj pri muziko kaj danco, kaj pri laboro, ĉar ĉiuj laboras en aŭ cirkaŭ farmbienoj.

Paralele al la folklora grupo (sed dank'al ĝi), ekestis vjelkurso antaŭ tri jaroj, sub volontula gvidado de Olivje (Olivier en la franca). Dekduo da vjelistoj el diversaj horizontoj, kunvenas ĉiumonate por trejniĝi. Mi partoprenas de du jaroj. Nia sennoma vjel-bando koncertis do, ne sufiĉe preparite, sed tamen kun sukceso (tio signifas ke ni fuŝis la aferon, sed ne tro aŭdeble).

Diversaj vjeloj ĉeestas : malnovaj atente prizorgataj, kopioj el la naŭdeka jarcento laŭ folklora tradicio, modernstilaj vjeloj kiel sur tiu foto : Eric kaj Patriko ludas per modernaj aldaj vjeloj de Filip Munje (Philippe Mousnier en la franca), kiuj aldonas profundecon al la muziko de la sopranoj.

Mari-France (maldekstre) havas tradician kostumon ĉar ŝi partoprenas en la folklora grupo, dum ni aliaj, vestiĝis ordinare. Mikaelo (dekstre) venis el Anglujo por koncerti. Kiel kutime mi havas severan mienon pro streĉiĝo, kompreneble mi ŝatos tiun foton nur post dudek jaroj ...

Olivje eltiris el ni ĉion eblan : ni ne volis kredi ke ni pretos por tiu koncerto, sed li pacience insistis por diversa programo. Renesanca kaj baroka muzikoj, edziĝkanto, bureo, skotiŝoj, valsoj, rumbo kaj bovista marŝmuziko el Asturio.

Tiu grupo ariĝis ĉirkaŭ Olivje, ne pro familiaj ligoj, sed pro lia pedagogio. Ĝi ne havas nomon pro tio ke ĝi ne estis muzikbando ĝis tiu koncerto. Estos amuze vidi, ĉu ni kolektive decidos serĉi nomon, aŭ ĉu ni plu konsideros nin kiel nurajn anojn de la kurso.

Tie kunestas homoj kun malsamaj lernmetodoj : kelkaj apogas sin sur partituroj, skribas ĉion. Aliaj lernas parkere ĉiujn melodiojn kaj rifuzas legi. Preskaŭ ĉiuj sonregistras dum la trejniĝo. Mi tre ŝatas la ideon, ke pordoj malfermiĝis inter diversaj stiloj, lernomanieroj, kaj ĉiuj donas al si la rajton muziki kun aliaj.

Sur tiu lasta foto, Henriet', Ivet', Ŝantal', atente atendas signalon por ekturni la radon.

Malparolema sed lerta Olivje ne lasis al ni eblecon kredi, ke tiu dimanĉa afero estis escepto, kaj finfine, ĉiuj estas dankemaj, ke li iel puŝis niajn limojn trans nian akceptemon : malgraŭ la timo de ĉiuj, ni decidis denove koncerti post unu monato.